Mamasita van de maand: Shahzeya Amierali

Deze maand is Shahzeya Amierali (37) onze eerste Mamasita van de maand. Naast liefde, is discipline en respect belangrijk in de opvoeding van haar zonen Yaqien (7) en Imaan (5). “ja, mama”,  “nee, mama” of “mama, mag ik…” hoor je haar kinderen consequent zeggen. Respectvol en beleefd. Shahzeya’s voorbeeld pas ik toe op Mika (3) en Jonathan (36). Sinds haar eerste zwangerschap heeft Shahzeya veel meegemaakt. Ze is hier krachtig uit gekomen. Shahzeya in haar eigen woorden: “alles begint met liefde. Liefde voor en met elkaar”. Lees hieronder haar verhaal.

Alles begint met liefde. Liefde voor en met elkaar.

Shahzeya voor & naFotografie, haar & visagie: Dave Sewtahal. Interview & styling: Nazia Witkamp. Redigent: Jonathan Witkamp.

Met een grote glimlach loopt Shahzeya WhoCares in Amsterdam binnen. Ze geeft me een dikke knuffel en zegt: “Ik ben wel een beetje zenuwachtig”. Ze neemt plaats in de stoel bij Dave. Ze is helemaal klaar voor haar makeover. Wat volgt is een openhartig en eerlijk gesprek. “Schat, je mag alles van me weten” zegt ze. Shahzeya heeft veel meegemaakt en is een inspiratie voor andere vrouwen.

Wie ben je? Wat doe je? Waarom doe je dat?
Ik ben Shahzeya Amierali, 37 jaar. Trotse, gescheiden moeder van twee jongens, Yaqien en Imaan. We wonen in bruisend Den Haag waar ik werk als ambtenaar bij het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Ik heb een fulltime baan en daarnaast volg ik een deeltijdstudie Bestuurskunde op HBO-niveau.

Een fulltime baan en een studie. Hoe pak je dit aan met 2 kinderen?
Toen ik moeder werd van Yaqien werkte ik vier dagen van negen uur. De dagen waren lang en ik was kapot als ik thuis kwam. Ik zag Yaqien te weinig en besloot een maand later om per direct mijn ouderschapsuren op te nemen. Ik werkte toen drie dagen zodat ik meer tijd kon doorbrengen met mijn zoon. Mijn schoonmoeder paste met veel plezier de overige twee dagen op. Helaas werd mijn schoonvader ernstig ziek. De zorg van de baby werd zwaar voor mijn schoonmoeder en toen Yaqien bijna een jaar was ging hij naar het kinderdagverblijf. In het begin was dat spannend maar we wende hier snel aan. Yaqien was inmiddels anderhalf toen ik weer vier dagen ging werken.

De artsen zeiden dat ze niet ouder zou worden dan 50 jaar.

Wat was er aan de hand met je schoonvader?
Longkanker. Helaas sloegen de behandelingen niet aan en overleed hij ruim een jaar later. Zijn dood kwam heel hard aan. Ik had een goede band met mijn schoonvader. Hij zag mij als zijn bloedeigen dochter. Omringd door liefde en in bijzijn van zijn gezin is hij vredig gestorven. Mijn schoonfamilie gaf mij de eer om zijn uitvaart te regelen. Ik voelde dat ik op deze manier steun kon bieden aan de familie die zo intens verdrietig waren door het verlies. Mijn schoonvader heeft een prachtige uitvaart gehad. Het was een zware en emotionele tijd vooral met een fulltime baan en een kind.

ShahzJe was toen moeder van Yaqien, wanneer is Imaan erbij gekomen?
We wilden graag een tweede kind. Door het verdriet van het verlies van onze (schoon)vader hadden we die wens geparkeerd. Daarnaast was mijn moeder ook ernstig ziek. We hielden ons niet bezig met een kinderwens totdat ik me afvroeg wanneer ik voor het laatst had gemenstrueerd. Ik besefte dat het tijd was voor een zwangerschapstest. Die was positief! Kort daarna volgde een echo. Ik bleek al elf weken zwanger te zijn. Dit voelde voor mij heel dubbel. Ik was blij met mijn zwangerschap en tegelijkertijd verdrietig door het verlies van mijn schoonvader en de ziekte van mijn moeder die kort daarna in een rap tempo verslechterde. 

Je moeder was ook ernstig ziek?
Mijn moeder had hartfalen. Op een jonge leeftijd kreeg zij borstkanker en werd behandeld door chemo en bestralingen. Een bijwerking van deze behandelingen was een vergroot hart. Nadat ze genezen was verklaart van borstkanker moest ze verder leven op medicatie en een vergroot hart. De artsen zeiden dat ze niet ouder zou worden dan 50 jaar. Toen ik vijf maanden zwanger was van Imaan stierf mijn moeder. Ze is uiteindelijk 52 jaar geworden. 

Je bent een gescheiden moeder, wat is er gebeurd?
Na een relatie van bijna tien jaar hebben we besloten de stekker eruit te trekken. We hebben mooie jaren gekend. De relatie liep de laatste jaren op zijn eind. We hadden allebei een fulltimebaan, jarenlang gebroken nachten door onze twee zonen, verdriet door het verlies van onze ouders. Dit resulteerde in spanning en oververmoeidheid. We leefden langs elkaar heen en hadden geen tijd en oog meer voor elkaar. We werden opgeslokt door alle verplichtingen. We besefte dat we uit elkaar waren gegroeid en dat de liefde voorbij was. 

We leefden langs elkaar heen en hadden geen tijd en oog meer voor elkaar.

Hoe was dat voor je?
We hadden alles in gang gezet voor de echtscheiding. We pakte onze leven weer op en toen kwam het besef. Het huwelijk waar ik heilig in geloofde, waarvoor ik had gevochten ben ik kwijt. Het voelde alsof ik had gefaald omdat ik er niet in geslaagd was mijn huwelijk te redden. Dat rekende ik mezelf aan. Ik probeerde alle ballen in de lucht te houden, maar nu moest ik het helemaal alleen doen. De oververmoeidheid werd groter en de werkdruk op kantoor eveneens. Mijn leven ging in een sneltrein vaart voorbij, tot het besef dat ik het verlies van mijn moeder niet goed had verwerkt. Ik stortte in en stond oog-in-oog met mijn burnout.

Hoe ben je door deze periode heen gekomen?
Ik ging de strijd aan voor mezelf en voor mijn kinderen. Met mijn leidinggevende en directe collega’s ben ik in gesprek gegaan. Bij de bedrijfsarts hebben we een plan gemaakt voor mijn herstel. Ik ben minder uren gaan werken en gestart met fitness. Ook heb ik gesprekken gehad met een psycholoog. Zwaar maar noodzakelijk. Na drie maanden ben ik gaan re-integreren op het werk. Na twee maanden was ik weer aan het werk. Een stap terug doen, aan mezelf werken, liefde van mijn kinderen, loslaten en niet bang zijn voor veranderingen. Dit zijn de lessen die ik heb geleerd. Ze hebben mij gevormd tot de nieuwe Shahzeya. De uitdaging is om dit vast te blijven houden. Ik ben er trots op dat ik nu die balans heb gevonden.

Shahzeya en kids

Laten we het hebben over je zonen. Hoe ging je bevalling?
Beide bevallingen heb ik als prettig ervaren. Dat klinkt misschien vreemd, maar ondanks de pijnen is alles prima verlopen. Bij Yaqien duurde de bevalling vier uur. In het ziekenhuis had ik twee centimeter ontsluiting en werd naar huis gestuurd om vervolgens na anderhalf uur terug te komen met negen cm ontsluiting. Kort daarna mocht ik mijn zoon in mijn armen houden.  Bij Imaan mocht ik vrij snel naar het ziekenhuis komen, omdat de eerste bevalling vlot verliep. Binnen twee uur mocht hij het levenslicht zien. 

Hoe zou je jouw kinderen omschrijven?
Yaqien is een lieve jongen, heel zorgzaam voor mij en zijn broertje. Behulpzaam en ondernemend. Hij houdt van buitenspelen. Imaan is complimenteus en stoutmoedig. Hij is dankbaar voor alles wat je doet voor hem. Ze hebben veel overeenkomsten maar zijn ook verschillend in hun persoonlijkheid. Waar Yaqien het aaien van een geitje liever overslaat, klimt Imaan op de rug van de geit om ermee weg te galopperen.

Wat vind je het mooiste aan moederschap?
Het mooiste vind ik de onvoorwaardelijke liefde die ik krijg van mijn zonen. Als ik een mooie jurk aan heb komt Imaan naar mij toe “Mama wat heb je een mooie jurk aan”. Als ik ze streng toegesproken heb, dan zeggen ze voordat ze gaan slapen “sorry mama dat ik stout ben geweest”. Ik moet ook erg lachen om ze. Yaqien had laatst een bordje gemaakt voor op zijn slaapkamerdeur: “verboden om naar binnen te komen. Eerst toestemming vragen”. “Maar Yaqien hoeft dat niet”, stond op een bordje ernaast.

En het zwaarste aan moederschap?
Dat je alle rollen als vrouw, moeder, schoondochter, vriendin, zus, nicht etc op je best wil vervullen. Je moet keuzes maken. Ik heb ervoor gekozen om mijzelf en de kinderen op de eerste plaats te zetten. De rest komt daarna. Mijn familie en vriendinnen zie en spreek ik helaas wat minder. Activiteiten plan ik in en let goed op mijn rust. Het is allemaal veel zwaarder dan gedacht. Daar kan je je niet op voorbereiden. Als je kan terugvallen op gezonde ouders of schoonouders die veel tijd willen doorbrengen met je kind(eren) ben je bevoorrecht. Heb je dit niet dan sta je er alleen voor en dat is best zwaar.

Het mooiste vind ik de onvoorwaardelijke liefde die ik krijg van mijn zonen.

Wat wil je je zonen meegeven?
Ik geef mijn kinderen compassie mee en respect voor anderen. Streng maar rechtvaardig. Ik overlaad ze met veel liefde. Daar draagt religie ook bij. Wij zijn Islamitisch en ik geef ze dat mee in beleving. Ik bid overal in huis zodat ze kunnen zien hoe mama dat doet. Ze staan dan naast mij en doen mee. Ik vertel ze over onze religie en vooral dankbaar te zijn met wie je bent en wat je hebt. Als ze groter worden hoop ik dat ik ze kan inspireren om ook het geloof te praktiseren. 

Wat vind je van de mommy wars?
Om eerlijk te zijn heb ik hier niet zoveel last van. Ik vind dat elke moeder zelf bepaalt wat goed is voor haar gezin. Als we openstaan voor elkaar dan kunnen we van elkaar leren. Het is niet erg dat een andere moeder haar kinderen op een andere manier opvoedt. Ik vind gesprekken met moeders die het anders doen juist interessant, en spreek mijn complimenten en waardering uit. We zijn toch allemaal partners-in-crime!

Tot slot: wat is jouw belangrijkste tip voor andere moeders?
Maak tijd voor elkaar en vooral voor jezelf. Op het moment dat je kinderen krijgt, verandert je wereld. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Hierop kan niemand je voorbereiden. Verlies elkaar niet uit het oog en geef elkaar ook de ruimte. Achteraf gezien zou ik bepaalde zaken anders aangepakt hebben. Wat ik belangrijk vind is dat ik ervan heb geleerd. Dat zal ik voor altijd vasthouden.

Shahz en kids aan tafel

 

Ook iets te delen? Geef hier je reactie!

Like mijn Facebook pagina om op de hoogte te blijven van nieuwe blogs, toffe vlogs en leuke GiveAways

 

Bitnami